Rage meter: ++
Anyone can bring 5kg of snus from Sweden into the EU through customs legally. 5kg is a lot actually, with 21.6g per can for a "02 strong portion" can, my calculator tells me that this is 231.4 cans or about 23 rolls. I use just 1 roll (10 cans) a month. So with some organisation, just 2 persons going for a ride or plane to go to Sweden a year (I am assuming it is then 10kg), many users could be helped.
I am not really in the position to sue the EU: the hassle of a legal trial is too much for me (I am recovering from a cerebral infarction after a horseriding accident). But if someone else would want to sue the EU, then by all means! This is why:
It is completely insane to ban snus while cigarettes are freely available, with all negative effects like lung cancer. If the EU wishes to keep the snus ban up, they should also ban smoking tobacco products, but of course it means the loss of a cash cow. And we all know that smoking is in effect cheaper for the government, since esp many people after 60, outside of their "productive years", die much faster because of smoking. That means a lot less health sector Euros. So my guts tell me that the EU are secretly *glad* that people smoke, while snus is banned because it has less health issues. Conspiracy theory?
Maybe we can create an online "snus user network" where some willing ppl are bringing snus from Sweden in batches and the organisation distributes the cans. In the EU it is forbidden to sell snus, but if we just *exchange* snus cans without commercial incentive.. is that legal then? I think it is.
In any case make yourself heard!
Nils
maandag 11 april 2011
donderdag 7 april 2011
Snus niet meer te bestellen in Nederland!
Ik ben een gebruiker van de zweedse snus en daardoor heb ik sinds nov 2008 niet meer gerookt. Maar nu (7 april 2011) blijkt dat ik niet meer de snus in Nederland kan bestellen via de zweedse site! De Zweedse autoriteiten hebben blijkbaar last van de druk van de EU en hebben er een stokje voor gestoken. Ronduit belachelijk dat de EU dit doet! Ik moet nu dus door toedoen van de EU weer aan de sigaretten. Wat een kankerbeslissing (letterlijk) van de EU!
Volgens de zweedse site www.snusexpress.com:
"Dear Nils,
Volgens de zweedse site www.snusexpress.com:
"Dear Nils,
thank you for your message!
Due to regulations by Swedish authorities, we do not sell to countries within the European Union.
Unfortunately, we can currently not give any further information on this issue. In case of any changes, we will notify you immediately.
We are deeply sorry that we cannot be of service!
Kind regards from Sweden,
www.SnusExpress.com"
Ik heb het ook geprobeerd bij snus4all.com maar ook hier is de snus op een adres in Nederland niet meer te bestellen.
[edit]: nog een linkje, blijkbaar is het hele gedoe gekomen door het verkopen van snus aan Finland, waar een rechtzaak van is gekomen.
maandag 22 november 2010
Comfortabele rust (Bose Quietcomfort 15)
Mensen met een hersen-infarct / CVA hebben niet alleen de voor andere zichtbare beperkingen, zoals moeilijk lopen, praten of handen gebruiken. Ook hebben CVA patienten problemen die anderen niet direkt opmerken, zoals problemen met "teveel aan informatie".
Zo heb ik bijvoorbeeld standaard een zonnebril bij me omdat het licht me teveel prikkelt als de zon flink schijnt en heb ik oordoppen bij me voor het filteren van geluid in drukke ruimtes of verkeerslawaai. Natuurlijk hebben ook mensen zonder beperkingen wel last van lawaai, maar ze kunnen wat makkelijker het lawaai buitensluiten; de hersenen filteren onbewust de lawaai-geluiden en horen nog steeds de belangrijke geluiden zoals een sirene, een kind dat huilt, etcetera.
Ookal werken mijn oren "perfekt", de filter in mijn hersenen werkt niet meer automatisch en zo kan ik bijvoorbeeld niet meer lezen als het lawaaierig is. De oordoppen werken wel, maar het is een gedoe om ze in- en uit te zetten, plus ze filteren het hele geluid, dus werken ze ofwel "te goed" (ik hoor belangrijke zaken niet meer) ofwel "te slecht" (nog steeds een kakafonie).
Sinds enkele dagen heb ik een speciale koptelefoon gekocht met anti-geluid (Bose Quietcomfort 15). Het is een grote koptelefoon met flinke doppen, dus ik zal hem niet altijd en overal dragen want ik vind de koptelefoon soms geen gezicht. Maar hij werkt wel perfekt! Zodra ik de filterfunctie aanzet, worden de lage frequenties 100% gefilterd, terwijl ik nog steeds de belangrijke geluiden kan horen. Blijkbaar kost het *zelf* filteren van de geluiden om me heen veel meer moeite dan ik had gedacht. Mijn hersenen konden dat vaak niet aan, met allerlei vervelende gevolgen, zoals misselijk worden in de auto, vreemde paniek-achtige gevoelens, enzovoort.
Nu laat ik die filter-functie graag over aan de techniek. Een simpel AAA batterijtje is genoeg om 36 uur lang te filteren, en natuurlijk kan dat ook met een oplaadbare batterij. Met 2 microfoontjes in de koptelefoon doet de electronica zijn werk, en geeft antigeluid waardoor het resultaat bij lage frequenties nul is. En mijn hersenen krijgen een "oase van rust".
Google maar op Quietcomfort, of kijk eens naar een audio-zaak. De koptelefoon kost wel een pittig bedrag (ca. Eur 350), maar voor mij is het ding de perfekte oplossing.
Anderen die niet direkt last hebben van geluid, kunnen ook voordeel hebben bij ongewone luidruchtige situaties, zoals langdurige vliegreizen, etc.
Nils
woensdag 17 maart 2010
Snoezepoes
Roken is slecht voor je, daar kunnen we het allemaal over eens zijn. Daarom ben ik al een aantal keer gestopt en helaas ook weer ermee doorgegaan omdat ik snakte naar een sigaret.
Maar gelukkig heb ik die sigaretten in de ban gedaan en stopte ik voor mezelf definitief in april 2009. Dit heb ik goed volgehouden, zonder hulp van buitenaf, puur omdat ik gewoon echt niet meer aan de sigaretten wil gaan. Nou kan ik nu niet direkt zeggen dat ik er van af was. Ookal is de lichamelijke verslaving door nicotine snel over na een paar weken, toch merkte ik dat heel vaak nogal paniekerig of onzeker was. Examen-stress had ik ook al voor mijn 18e jaar, en het lijkt er op dat door het roken na mijn 18e, dit helemaal verdwenen was.
Nu zal ik niemand nicotine aanbevelen, maar voor mezelf was het zo klaar als een klontje: ik vaar er wel bij om nicotine te hebben. Alleen die sigaretten! Als je nicotine rookt, dan komt de rook in je longen met alle vreselijke nadelen als gevolg..het gehoest en geproest is al erg genoeg, om maar te zwijgen over ernstigere gevolgen, voor jezelf, maar ook voor de anderen om je heen.
Wat dan wel? Daar hebben de Zweden al sinds heugenis iets voor gevonden: snus (spreek uit: snoes). Ik ben een fan van de Zweden.. Niet alleen hebben ze ons Volvo en ABBA gegeven, maar ook hebben ze hun kont in de kribbe gegooid op de goede momenten. Zo hebben ze bij de toetredig in de EU bedongen dat snus in Zweden mag worden gebruikt en verkocht, ookal mag er in geen enkel ander land in de EU snus worden verkocht, het is daar namelijk ondertussen verboden om tabak op een andere manier dan via roken te verkopen.
Wat is snus eigenlijk? Het is een builtje met tabak, een soort "ieniemienie theezakje", wat je boven je tanden op het tandvlees laat zitten. Ik spreek hier over de zogenaamde portions snus, andere varianten heb ik nog niet uitgeprobeerd. Je duwt dat builtje snus onder je bovenlip, en dan merk je al bijna direkt de buzz die de nicotine in de snus tabak je geeft. Je hoeft niet te kauwen of te zuigen, gewoon stil laten zitten en zodra je de uitwerking ervan goed voelt, ongeveer meestal na 10 minuten, gooi je het builtje weer weg. Volgens deskundigen is een portie snus ongeveer gelijk aan 3 a 4 sigaretten, en dat klopt inderdaad ongeveer. Er zijn soorten en maten, gewone snus heeft ongeveer 8mg nicotine per gram tabak, en er zijn ook extra stronggg versies voor de verstokte snusser, met 12 of zelfs wel 16 mg nicotine per gram.
Ook zijn er allerlei "smaken" snus: net zoals sigaretten kun je bijvoorbeeld menthol snus krijgen. Zelf vind ik de wat minder donkere en wat drogere, ofwel "white" snus het best. De normale sterkte is meer dan genoeg, al is soms die exxxtrrraa strronnk erg leuk om die echte rush te krijgen.
Nu is er wel een waarschuwing: de waarschuwingen zijn in het Zweeds, maar vrij vertaald staat er: "waarschuwing: dit produkt kan tandvlees problemen en tandverlies veroorzaken". Nu denk ik dat het wel meevalt; nu na 3 maanden snus zitten ze er nog :) Natuurlijk wel goed poetsen!
Zelf zie ik vooral de vele voordelen: geen anderen of kinderen die "meeroken", longen die niet piepen, je kunt gewoon doorsnussen in "no smoking areas" of in de auto. En je gaat er niet van spugen zoals mensen vroeger deden bij pruimtabak. Nu ik het een aantal maanden gebruikt heb, taan ik niet naar sigaretten. Sterker nog, ik had dit veel eerder moeten proberen in plaats van roken.
Het enige nadeel nu is dat je het nergens anders kunt kopen dan in Zweden. Je moet de snus dus via de post uit Zweden halen. Snus is een vers-produkt en kan het beste bewaard worden in de koelkast. En met de posterijen weet je natuurlijk niet hoe lang die snus in een warme vrachtwagen heeft gelegen.
Verder vind ik het eigenlijk wel prima dat de Zweden er beter van worden. Misschien wordt snus na ABBA en Volvo nu exportprodukt nr. 1 :) Het gebruiken van snus is voor mij ook goedkoper dan sigaretten roken. Als verstokte roker rookte ik minimaal wel een pakje sigaretten per dag. Een plastic "blikje" of doosje snus heeft doorgaans 24 builtjes, wat overeenkomt met zo'n 2 a 3 dagen gebruik. Prijzen variëren, maar zo'n doosje kost ongeveer 3 euro, dus het snusgebruik is veel goedkoper dan roken.
Ik heb geen woorden voor het gezeur van de EU over de snustabak.. Als keurig staatsburger betaal ik wel de EU accijnzen voor de snus, en dan wordt de verkoop van een goed produkt verboden in de rest van de EU terwijl de vreselijk slechte sigaretten gewoon verkocht worden aan het eind van de straat?
Nils
NB: Journaliste Heleen Tiemens heeft met anderen dit artikel over snus geschreven.
vrijdag 11 september 2009
Auto-rijles met "Fleur en Fijn"
- "Oh, U bent eigenwijs?", zei hij, de rijles-instructeur waar ik voor het eerst mee ging auto-lessen na mijn infarct. "..Dan kunnen we er wel bijna mee ophouden", ging hij vervolgens verder. Inwendig witheet werd ik, maar ik laat me niet direkt in de kaart kijken, dat kan altijd nog. Natuurlijk ben ik tamelijk eigenwijs, alhoewel ik het liever "kritisch" noem. Kritisch zijn is een sterke eigenschap, sterker nog, ik moet kritisch zijn als ingenieur lucht- en ruimtevaart-techniek. Als wij ingenieurs zouden zeggen "och laat maar, het zal wel goed zijn", dan zouden er heel wat meer vliegtuigen uit de lucht komen, maar dat terzijde.
Goed, dat was dus het autorijden. Voor het eerst na 9 maanden van afzien en ziekenhuizen had ik me verheugd om dat weer langzaam te kunnen gaan doen. Natuurlijk is mijn rechterhand nog een beetje ongevoelig, dus ik was ietwat aan het "klooien" met de versnellingspook en ook was het koppelen en gas geven nog niet op elkaar afgestemd met mijn benen. Maar wat schetst mijn verbazing? "Misschien moet U maar een automaat nemen, dat schakelen gaat nooit lukken!" Dit wist hij me te verzekeren, nu na 9 maanden geen auto te hebben gereden, in een vreemde auto, een ander merk dan wat ik gewend ben, en nog wel nu ik nog niet eens de straat uit was. Ondanks mijn inwendige woede bleef ik wonderwel kalm, heb hem verder min of meer genegeerd, deze "Mr Fleur en Fijn" uit Hellevoetsluis. Ik zal verder zijn naam maar niet noemen. Het enige wat ik wilde was tenslotte dat ik uiteindelijk weer kon gaan autorijden deze middag. En verder is van scherpe repliek dienen tamelijk moeilijk voor me als het aan komt met praten, want ik praat door mijn hersen-infarct toch nog steeds langzaam en zeker in dit soort situaties kan ik de goede woorden niet direkt vinden.
Het ging, na het uitvinden van het goede gevoel, na 10 minuten eigenlijk prima, merkte ik. Natuurlijk had Mr Fleur en Fijn van allerlei opmerkingen over mijn ietwat al te relaxte houding met mijn armen, maar misschien is er iets ingesleten na 1 miljoen kilometer autorijden door heel Europa en Amerika in mijn carriere? Ik vond het belangrijkst dat ik het inschatten van het verkeer weer kritisch wilde bekijken, en dan ook met flink wat drukte op de autosnelweg in plaats van op mijn fiets in een landweggetje. Af en toe had ik problemen met de versnellingspook, waar ik af en toe naar de 5e in plaats van de 3e versnelling schakelde. Toen ik de rij-instructeur vertelde dat deze pook anders was, heeft meneer dat "nog nooit gezien, en kon het zich niet voorstellen". Ik ben gewend aan mijn Renault Megane Scenic, die een pookje recht vooruit horizontaal heeft, in plaats van de pook verticaal in de middenconsole bij een Mercedes. Blijkbaar heeft de rij-instructeur nog nooit andere auto's gehad.. Hmm.
Uiteindelijk heb ik met veel plezier gereden, voor het eerst weer. Overal dwars door de drukte, autowegen ("ja meneer, het is 80"), snelwegen, tunnels, enzovoort. Zonder ongelukken zelfs :) Ik wil nog een keertje rijden, puur om het zeker te weten, voordat ik de mallemolen misschien inga qua CBR (wellicht test het CBR mijn verkeers-inschattingsvermogen). Maar dat plezier met autorijden had helemaal niets te maken met deze betweterige bullebak. Ik zal hem nooit en te nimmer aanbevelen bij CVA-patienten, sterker nog, ook mijn kinderen ga ik nooit bij hem laten lessen wanneer ze de leeftijd hebben om te gaan autorijden! Dan weer was ik blijkbaar te relaxed, dan weer te voorzichtig, wat wil je nu? Ik voelde me net weer 20, als een eigenwijze schooljongen behandeld. Al die arme kinderen in Hellevoetsluis die met hem te maken krijgen.. Weest gewaarschuwd voor "Mr. Fleur en Fijn"!
Nils
Goed, dat was dus het autorijden. Voor het eerst na 9 maanden van afzien en ziekenhuizen had ik me verheugd om dat weer langzaam te kunnen gaan doen. Natuurlijk is mijn rechterhand nog een beetje ongevoelig, dus ik was ietwat aan het "klooien" met de versnellingspook en ook was het koppelen en gas geven nog niet op elkaar afgestemd met mijn benen. Maar wat schetst mijn verbazing? "Misschien moet U maar een automaat nemen, dat schakelen gaat nooit lukken!" Dit wist hij me te verzekeren, nu na 9 maanden geen auto te hebben gereden, in een vreemde auto, een ander merk dan wat ik gewend ben, en nog wel nu ik nog niet eens de straat uit was. Ondanks mijn inwendige woede bleef ik wonderwel kalm, heb hem verder min of meer genegeerd, deze "Mr Fleur en Fijn" uit Hellevoetsluis. Ik zal verder zijn naam maar niet noemen. Het enige wat ik wilde was tenslotte dat ik uiteindelijk weer kon gaan autorijden deze middag. En verder is van scherpe repliek dienen tamelijk moeilijk voor me als het aan komt met praten, want ik praat door mijn hersen-infarct toch nog steeds langzaam en zeker in dit soort situaties kan ik de goede woorden niet direkt vinden.
Het ging, na het uitvinden van het goede gevoel, na 10 minuten eigenlijk prima, merkte ik. Natuurlijk had Mr Fleur en Fijn van allerlei opmerkingen over mijn ietwat al te relaxte houding met mijn armen, maar misschien is er iets ingesleten na 1 miljoen kilometer autorijden door heel Europa en Amerika in mijn carriere? Ik vond het belangrijkst dat ik het inschatten van het verkeer weer kritisch wilde bekijken, en dan ook met flink wat drukte op de autosnelweg in plaats van op mijn fiets in een landweggetje. Af en toe had ik problemen met de versnellingspook, waar ik af en toe naar de 5e in plaats van de 3e versnelling schakelde. Toen ik de rij-instructeur vertelde dat deze pook anders was, heeft meneer dat "nog nooit gezien, en kon het zich niet voorstellen". Ik ben gewend aan mijn Renault Megane Scenic, die een pookje recht vooruit horizontaal heeft, in plaats van de pook verticaal in de middenconsole bij een Mercedes. Blijkbaar heeft de rij-instructeur nog nooit andere auto's gehad.. Hmm.
Uiteindelijk heb ik met veel plezier gereden, voor het eerst weer. Overal dwars door de drukte, autowegen ("ja meneer, het is 80"), snelwegen, tunnels, enzovoort. Zonder ongelukken zelfs :) Ik wil nog een keertje rijden, puur om het zeker te weten, voordat ik de mallemolen misschien inga qua CBR (wellicht test het CBR mijn verkeers-inschattingsvermogen). Maar dat plezier met autorijden had helemaal niets te maken met deze betweterige bullebak. Ik zal hem nooit en te nimmer aanbevelen bij CVA-patienten, sterker nog, ook mijn kinderen ga ik nooit bij hem laten lessen wanneer ze de leeftijd hebben om te gaan autorijden! Dan weer was ik blijkbaar te relaxed, dan weer te voorzichtig, wat wil je nu? Ik voelde me net weer 20, als een eigenwijze schooljongen behandeld. Al die arme kinderen in Hellevoetsluis die met hem te maken krijgen.. Weest gewaarschuwd voor "Mr. Fleur en Fijn"!
Nils
woensdag 2 september 2009
Oeverloos gebrein (hersen-infarct)
Ons brein bouwt voortdurend een model van de werkelijkheid om ons heen. Dat is nodig, omdat het brein zelf niets kan zien, voelen, horen of ruiken. Het brein is afhankelijk van onze zintuigen bij het begrijpen van wat er zoal gebeurt rondom ons. Het is donker en stil in onze hersenpan, en die veelkluwige computer die daar werkt, krijgt niets anders dan pulsjes van de zintuigen aangereikt. En andersom is het precies hetzelfde. De hersenen bewegen of praten niet vanzelf, dat doen de spieren. Die computer is als een zwijgzame generaal die alleen maar korte flitsende telegrammen stuurt.
Het rare is dat het model niet stanta-pede aangepast wordt door ons brein, zoals je misschien wel zou verwachten. Het model wordt in de kinderjaren gemaakt, en in de loop der tijden wordt het verbeterd of veranderd wanneer het nodig is. En ook hebben we niet gewoon een harddisk met data om het model te maken of veranderen, het zijn natuurlijk de vele miljarden zenuwcellen die met vereende krachten dit model eerst maken en dan onderhouden. Om dat te doen zijn er een paar methoden. De zenuwcellen groeien zelf, vooral in de kindertijd, en verder worden de verbindingen tussen zenuwcellen aangemaakt of verbeterd. Dit proces heeft tijd nodig, en hoe ouder je bent, hoe langerzamer dat gaat.
Wanneer er nu iets gebeurt dat abnorbaal is, kan ons brein het model, wat nog steeds de oude toestand weergeeft, niet updaten. Dit zie je bijvoorbeeld bij patienten waarbij een arm of been geamputeerd is. Het brein denkt dat de arm er nog steeds aan zit, en voelt pijn-sensatie op een plek waar de arm er helemaal niet meer is, zelfs maanden erna.
Een tegenovergesteld verschijnsel heb ik zelf aan den lijve ondervonden. Door een hersen-infarct heeft mijn brein flinke schade opgelopen met onder meer het gevoel in mijn rechter-lichaam, vooral in mijn hand en been. Nu is er helemaal niets mis met mijn rechterhand of rechterbeen, maar door de hersenbeschadiging heeft mijn brein een stuk van het model, wat het eerst had, verloren. Een hele vreemde gewaarwording, want als iemand tegen me zegt: "Hoe zit het met je rechterhand?", dan denk ik eerst.. Welke hand? Ik heb helemaal geen rechterhand, of bedoel je soms dat vreemde ding wat er net zo uit ziet als mijn linkerhand? Het zit waarschijnlijk aan me vast, maar wat moet ik ermee?
De meest vreemde reaktie was nog, dat ik merkte dat de motoriek rechts wel werkte, terwijl het gevoel helemaal weg was. De therapeut in het ziekenhuis vroeg me, één van de eerste dagen na die infarct, om eens te gaan staan en te proberen te lopen langs een brug (zoals bij een gymzaal). Ik keek hem glazig aan, en mompelde dat ik helemaal niets voelde rechts, en of hij misschien een misplaatste grap nodig vond. Maar wat bleek.. Ondanks de afwezigheid van het gevoels-model, kon het andere deel van mijn brein, wat met de motoriek werkte, gewoon doorgaan. Ik kon gewoon lopen! Als ik niet had geweten hoe het precies werkt met de hersenen, dan had ik gedacht dat het een wonderbaarlijke genezing was en was ik gaan geloven in welke god dan ook. Nu was deze kennis bijna een beetje een teleurstelling, maar het doet er niet aan af dat ik breed glimlachte van opluchting en blijdschap nu ik merkte dat de motoriek in mijn rechterhelft langzaamaan herstelde.
Overigens is het gedeelte van het model dat weg is, bij delen van de hersenen die beschadigd zijn, ook echt weg. Maar gelukkig kunnen andere delen van de hersenen proberen het over te nemen. Al naar gelang je leeftijd, en de "plasticiteit" van de hersenen, kunnen verbindingen gevormd worden die het model langzaam weer opbouwen. Artsen zijn behoudend en waarschuwen altijd voor teveel hoop, en dat is ook wel verstandig om zodoende geen valse hoop te kweken. Toch wil ik graag wat ideeën geven die misschien tamelijk hoopvol kunnen zijn.
1. Het creëren van het model is min of meer dezelfde bezigheid als het leerproces in de hersenen. Hoe meer je gewend bent te leren, hoe beter zal het repareren van het model gaan. Dus veel puzzelen, kaarten, schaken, chatten, etcetera!
2. De hersenen zijn na een infarct behoorlijk in de war. Het model, wat "rafelig" is door de beschadiging, strookt niet goed met de werkelijkheid. Het is alsof je met een huurauto in een vreemde stad als Bankok probeert van A naar B te rijden. Je wilt wel, maar die aandacht kost zoveel tijd dat je binnen een half uur hondsmoe bent. Dus mijn advies is om na allerlei oefeningen gewoon een uurtje weer te slapen om bij te tanken. En ook sowieso veel slapen om je brein de rust te geven.
3. Vermijd rumoerigheid en aandachtstrekkers. Je hersenen hebben al meer dan genoeg te doen. Herinner je die stad Bankok? Als je tijdens het autorijden ook nog eens aan de telefoon gaat praten of in een hevige discussie terechtkomt, gebeuren er gegarandeerd ongelukken.
4. Stimuleer de hersenen om te modelleren. In mijn geval betekende dat bijvoorbeeld om tot vervelens toe het gevoel langs de huid in rechterhand, arm, been of voet te strelen. Hetzij met mijn linkerhand, eigen rechterhand, een borsteltje, etc. Ook een heet handen- of voetenbadje met soda hielp. Natuurlijk wel uitkijken met hitte bij gedeeltelijke ongevoeligheid! Een ander voorbeeld is voor mij "spraak". Waarom denk je dat ik hier een leuk verhaal aan het ophangen ben? Niet alleen omdat ik zo graag wil dat iedereen dit zou moeten weten. Vlak na die infarct kon ik totaal niet meer praten, een vreselijk gevoel, zeker omdat communicatie mijn stokpaardje is. Het "oefenen-oefenen-oefenen" verhaal heeft vruchten afgeworpen, ookal zijn er nog wat vouwtjes weg te werken (en jij bent de jury, hehe).
Voor mensen die een CVA hebben gehad
Op de vraag of veel dingen weer goed komen als je deze 4 adviezen opvolgt, kan ik niets zeggen, want het herstelproces is individueel. Het enige wat ik kan zeggen, is dat voor mij deze adviezen goed werken, nu na zo'n 10 maanden na mijn hersen-infarct. Ik loop weer en praat weer, sla zelfs een balletje, en dat zou niemand hebben kunnen hopen vlak erna.
Nils
Het rare is dat het model niet stanta-pede aangepast wordt door ons brein, zoals je misschien wel zou verwachten. Het model wordt in de kinderjaren gemaakt, en in de loop der tijden wordt het verbeterd of veranderd wanneer het nodig is. En ook hebben we niet gewoon een harddisk met data om het model te maken of veranderen, het zijn natuurlijk de vele miljarden zenuwcellen die met vereende krachten dit model eerst maken en dan onderhouden. Om dat te doen zijn er een paar methoden. De zenuwcellen groeien zelf, vooral in de kindertijd, en verder worden de verbindingen tussen zenuwcellen aangemaakt of verbeterd. Dit proces heeft tijd nodig, en hoe ouder je bent, hoe langerzamer dat gaat.
Wanneer er nu iets gebeurt dat abnorbaal is, kan ons brein het model, wat nog steeds de oude toestand weergeeft, niet updaten. Dit zie je bijvoorbeeld bij patienten waarbij een arm of been geamputeerd is. Het brein denkt dat de arm er nog steeds aan zit, en voelt pijn-sensatie op een plek waar de arm er helemaal niet meer is, zelfs maanden erna.
Een tegenovergesteld verschijnsel heb ik zelf aan den lijve ondervonden. Door een hersen-infarct heeft mijn brein flinke schade opgelopen met onder meer het gevoel in mijn rechter-lichaam, vooral in mijn hand en been. Nu is er helemaal niets mis met mijn rechterhand of rechterbeen, maar door de hersenbeschadiging heeft mijn brein een stuk van het model, wat het eerst had, verloren. Een hele vreemde gewaarwording, want als iemand tegen me zegt: "Hoe zit het met je rechterhand?", dan denk ik eerst.. Welke hand? Ik heb helemaal geen rechterhand, of bedoel je soms dat vreemde ding wat er net zo uit ziet als mijn linkerhand? Het zit waarschijnlijk aan me vast, maar wat moet ik ermee?
De meest vreemde reaktie was nog, dat ik merkte dat de motoriek rechts wel werkte, terwijl het gevoel helemaal weg was. De therapeut in het ziekenhuis vroeg me, één van de eerste dagen na die infarct, om eens te gaan staan en te proberen te lopen langs een brug (zoals bij een gymzaal). Ik keek hem glazig aan, en mompelde dat ik helemaal niets voelde rechts, en of hij misschien een misplaatste grap nodig vond. Maar wat bleek.. Ondanks de afwezigheid van het gevoels-model, kon het andere deel van mijn brein, wat met de motoriek werkte, gewoon doorgaan. Ik kon gewoon lopen! Als ik niet had geweten hoe het precies werkt met de hersenen, dan had ik gedacht dat het een wonderbaarlijke genezing was en was ik gaan geloven in welke god dan ook. Nu was deze kennis bijna een beetje een teleurstelling, maar het doet er niet aan af dat ik breed glimlachte van opluchting en blijdschap nu ik merkte dat de motoriek in mijn rechterhelft langzaamaan herstelde.
Overigens is het gedeelte van het model dat weg is, bij delen van de hersenen die beschadigd zijn, ook echt weg. Maar gelukkig kunnen andere delen van de hersenen proberen het over te nemen. Al naar gelang je leeftijd, en de "plasticiteit" van de hersenen, kunnen verbindingen gevormd worden die het model langzaam weer opbouwen. Artsen zijn behoudend en waarschuwen altijd voor teveel hoop, en dat is ook wel verstandig om zodoende geen valse hoop te kweken. Toch wil ik graag wat ideeën geven die misschien tamelijk hoopvol kunnen zijn.
1. Het creëren van het model is min of meer dezelfde bezigheid als het leerproces in de hersenen. Hoe meer je gewend bent te leren, hoe beter zal het repareren van het model gaan. Dus veel puzzelen, kaarten, schaken, chatten, etcetera!
2. De hersenen zijn na een infarct behoorlijk in de war. Het model, wat "rafelig" is door de beschadiging, strookt niet goed met de werkelijkheid. Het is alsof je met een huurauto in een vreemde stad als Bankok probeert van A naar B te rijden. Je wilt wel, maar die aandacht kost zoveel tijd dat je binnen een half uur hondsmoe bent. Dus mijn advies is om na allerlei oefeningen gewoon een uurtje weer te slapen om bij te tanken. En ook sowieso veel slapen om je brein de rust te geven.
3. Vermijd rumoerigheid en aandachtstrekkers. Je hersenen hebben al meer dan genoeg te doen. Herinner je die stad Bankok? Als je tijdens het autorijden ook nog eens aan de telefoon gaat praten of in een hevige discussie terechtkomt, gebeuren er gegarandeerd ongelukken.
4. Stimuleer de hersenen om te modelleren. In mijn geval betekende dat bijvoorbeeld om tot vervelens toe het gevoel langs de huid in rechterhand, arm, been of voet te strelen. Hetzij met mijn linkerhand, eigen rechterhand, een borsteltje, etc. Ook een heet handen- of voetenbadje met soda hielp. Natuurlijk wel uitkijken met hitte bij gedeeltelijke ongevoeligheid! Een ander voorbeeld is voor mij "spraak". Waarom denk je dat ik hier een leuk verhaal aan het ophangen ben? Niet alleen omdat ik zo graag wil dat iedereen dit zou moeten weten. Vlak na die infarct kon ik totaal niet meer praten, een vreselijk gevoel, zeker omdat communicatie mijn stokpaardje is. Het "oefenen-oefenen-oefenen" verhaal heeft vruchten afgeworpen, ookal zijn er nog wat vouwtjes weg te werken (en jij bent de jury, hehe).
Voor mensen die een CVA hebben gehad
Op de vraag of veel dingen weer goed komen als je deze 4 adviezen opvolgt, kan ik niets zeggen, want het herstelproces is individueel. Het enige wat ik kan zeggen, is dat voor mij deze adviezen goed werken, nu na zo'n 10 maanden na mijn hersen-infarct. Ik loop weer en praat weer, sla zelfs een balletje, en dat zou niemand hebben kunnen hopen vlak erna.
Nils
Ik Kies Bewust
"Ik kies bewust".. me hol!
Het zal wel een hele mooie en ideologische gedachte zijn van de stichting met de gelijknamige naam als het logo, maar als je als klant blindelings zo'n pak met "ik kies bewust" koopt, dan kies je net zo bewust als dat je naar de McDonalds gaat.
Laten we wel stellen, dat wanneer je bewust kiest, dan heb je dat logo op dat pak niet nodig, want je kunt toch gewoon zien wat er aan ingredienten in zit? Het enige wat beter kan, vind ik, is een kleurcode met tegelijk een aanbevolen dagelijkse hoeveelheid, en dit wordt gelukkig al regelmatig gedaan. Dus waarom hebben we zo'n "ik kies bewust" logo nodig? Het riekt naar commercie en het zal mij niet verbazen dat er een andere agenda met belangen voor die stichting is. Bovendien erger ik me mateloos wanneer zo'n produkt mij zegt dat "ik iets kies", ik kan dat zelf wel prima beslissen!
Het enige wat tot nu toe gebeurt, is dat de consument naar produkten gelokt wordt die in veel gevallen helemaal niet zo "bewust" zijn, een paar voorbeelden:
- In plaats van suiker, wordt aspartaam gebruikt in de "ik kies bewust" produkten omdat suiker nu eenmaal veel te veel calorieeën heeft als je dag in dag uit zoete dranken drinkt en daar word je dik van. Maar aspartaam is ook geen lieverdje, er zijn indicaties dat aspartaam zelfs kankerverwekkend zou kunnen zijn. Maar goed, dat is niet bewezen of bewijsbaar slecht, dus onschuldig. Wow! Wat een bewuste keuze hebben we toch gemaakt!
- Een biologisch bedrijf in de Betuwe kreeg geen "ik kies bewust" logo omdat het als vruchtensap niet genoeg vezels zou bevatten. Maar wil je dat in druivensap? Wil je een hele drap in de bodem of zou het niet beter zijn dat die drek met vezels eerst gezuiverd wordt als het druivensap in het pak wordt geschonken?
Het zou me niet verbazen dat de marketeer dezelfde is als toen ooit "melk, de witte motor". Ondertussen weet iedereen al lang dat melk helemaal niet zo gezond is, waardoor velen het gekscherend "melk, de witte sloper" noemen.
Dus voor mij is het een gesneden koek, zodra ik voor een rek van die goudgele dumbo logootjes sta, en ik toevallig het voel aankomen, dan zet ik me schrap en .. hatshoe! Als de floormanager me dan vraagt waar ik nou helemaal mee bezig ben, dan zeg ik gewoon .. oh, "Ik Nies Bewust"!
Nils
Het zal wel een hele mooie en ideologische gedachte zijn van de stichting met de gelijknamige naam als het logo, maar als je als klant blindelings zo'n pak met "ik kies bewust" koopt, dan kies je net zo bewust als dat je naar de McDonalds gaat.
Laten we wel stellen, dat wanneer je bewust kiest, dan heb je dat logo op dat pak niet nodig, want je kunt toch gewoon zien wat er aan ingredienten in zit? Het enige wat beter kan, vind ik, is een kleurcode met tegelijk een aanbevolen dagelijkse hoeveelheid, en dit wordt gelukkig al regelmatig gedaan. Dus waarom hebben we zo'n "ik kies bewust" logo nodig? Het riekt naar commercie en het zal mij niet verbazen dat er een andere agenda met belangen voor die stichting is. Bovendien erger ik me mateloos wanneer zo'n produkt mij zegt dat "ik iets kies", ik kan dat zelf wel prima beslissen!
Het enige wat tot nu toe gebeurt, is dat de consument naar produkten gelokt wordt die in veel gevallen helemaal niet zo "bewust" zijn, een paar voorbeelden:
- In plaats van suiker, wordt aspartaam gebruikt in de "ik kies bewust" produkten omdat suiker nu eenmaal veel te veel calorieeën heeft als je dag in dag uit zoete dranken drinkt en daar word je dik van. Maar aspartaam is ook geen lieverdje, er zijn indicaties dat aspartaam zelfs kankerverwekkend zou kunnen zijn. Maar goed, dat is niet bewezen of bewijsbaar slecht, dus onschuldig. Wow! Wat een bewuste keuze hebben we toch gemaakt!
- Een biologisch bedrijf in de Betuwe kreeg geen "ik kies bewust" logo omdat het als vruchtensap niet genoeg vezels zou bevatten. Maar wil je dat in druivensap? Wil je een hele drap in de bodem of zou het niet beter zijn dat die drek met vezels eerst gezuiverd wordt als het druivensap in het pak wordt geschonken?
Het zou me niet verbazen dat de marketeer dezelfde is als toen ooit "melk, de witte motor". Ondertussen weet iedereen al lang dat melk helemaal niet zo gezond is, waardoor velen het gekscherend "melk, de witte sloper" noemen.
Dus voor mij is het een gesneden koek, zodra ik voor een rek van die goudgele dumbo logootjes sta, en ik toevallig het voel aankomen, dan zet ik me schrap en .. hatshoe! Als de floormanager me dan vraagt waar ik nou helemaal mee bezig ben, dan zeg ik gewoon .. oh, "Ik Nies Bewust"!
Nils
Abonneren op:
Berichten (Atom)
